Το «κερί» Μάνος Τσιλιμίδης
Χτες το βράδυ παρακολούθησα μια ενέργεια που μου φανέρωσε πόσο κάποιοι άνθρωποι τιμούν το όνομά τους.
Μετά τις δυόμιση τη νύχτα, άκουγα τον Άγρυπνο, τον Μάνο Τσιλιμίδη δηλαδή, στο ραδιοφωνικό σταθμό Real.
Μια κυρία είχε τηλεφωνήσει για να πει τα νέα της. Άνεργη, ένιωθε τυχερή που μπορούσε να απασχολείται σε συλλογικό μαγείρεμα.
Ο Μάνος τσίμπησε αμέσως, η φωνή του άλλαξε.
«Εξήγησέ μου τι είναι το συλλογικό μαγείρεμα», της είπε.
Η κυρία, σεμνή, δίσταζε να πει λεπτομέρειες, μήπως φανεί σαν διαφήμιση.
Ο Μάνος επέμενε. Η κυρία έδωσε λεπτομέρειες.
Ανακουφίστηκα. «Κάτι γίνεται», σκέφτηκα. «Κάτι γίνεται και αλλού», μια και έχω ακούσει αρκετά από την κόρη μου για σωστές κινήσεις και υπέροχες πρωτοβουλίες.
Έκλεισα τα μάτια, προσπαθώντας να αποκοιμηθώ.
Το επόμενο ή το μεθεπόμενο τηλεφώνημα με ξύπνησε. Ένας κύριος πρόσφερε ένα ψυγείο, παλαιό μεν αλλά θα μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν εκείνοι που νοικιάζουν χώρο και μαγειρεύουν.
Η φωνή του Μάνου άλλαξε.
Έπρεπε να βρεθεί η κυρία που μαγείρευε.
Λίτσα Τζαφέρη στο τηλεφωνικό κέντρο, αν δεν κάνω λάθος, και να με συγχωρήσει εάν δεν αναγράφω σωστά το όνομά της. Ανέλαβε να βρει την κυρία και να της δώσει το τηλέφωνο του κυρίου.
Έλα όμως που η κυρία είχε τηλεφωνήσει από αριθμό χωρίς αναγνώριση!
Τα έπαιξα. Εάν η κυρία είχε κλείσει το ραδιόφωνο, εάν δεν είχε ακούσει την προσφορά, πάει τελείωσε. Σιγά μην την έψαχναν.
Και όμως : η τηλεφωνήτρια είχε κρατήσει το τηλέφωνο της κυρίας, από κλήση προηγούμενης νύχτας. Δευτερόλεπτα μετά ακούσαμε τη φωνή της. Ήταν συγκρατημένη. Δεν μπορούσε να δεχτεί την προσφορά χωρίς να συνεννοηθεί.
Από εκεί και πέρα δεν θυμάμαι. Με έπιασαν τα κλάματα.
Μέσα στη γκρίζα ατμόσφαιρα των ημερών είδα το φως από ένα κερί. Το κρατάει ο Μάνος Τσιλιμίδης κάθε βράδυ, εκτός Σαββάτου, από τις 12 έως τις 3. Τον ακούω τους τελευταίους μήνες. Κι όχι κάθε βράδυ. Τώρα ξέρω πολύ καλά ότι είναι το κερί που περίμενα. Ο «άνθρωπος» που όλοι χρειαζόμαστε.
Μίτση Πικραμένου